هركس كه كار مىكند ، به مزد منصفانهء رضايت بخشى ذى حق مىشود كه زندگى او و خانواده اش را موافق شئون انسانى تأمين كند . . . در مادهء 25 ، بند 1 مىگويد : هركس حق دارد كه سطح زندگانى او ، سلامتى و رفاه خود و خانواده اش را از حيث خوراك و مسكن و مراقبتهاى طبى و خدمات لازم اجتماعى تأمين كند . در اين دو ماده ضمناً اعتراف شده كه مرد نفقه دهندهء زن و فرزند است . 26 . در اعلاميهء حقوق بشر ، مادهء 25 ، بند 1 مىگويد : . . . و همچنين حق دارد كه در مواقع بيكارى ، بيمارى ، نقص اعضا ، بيوگى ، پيرى يا در تمام موارد ديگرى كه به علل خارج از ارادهء انسان وسايل امرار معاش از دست رفته باشد ، از شرايط آبرومندانهء زندگى برخوردار شود . در اينجا صريحاً از دست دادن شوهر را يكى از وسايل امرار معاش معرفى كرده است . اولًا بايد گفت اين با اصل تساوى حقوق زن و مرد به مفهومى كه اين اعلاميه دارد ، يعنى تشابه ، منافى است . پس اين ماده ناقض خود است . ثانياً آيا جاى اين نيست كه زنان همان اعتراضى كه به قانون انتخابات ايران و به قانون اساسى ايران داشتند و محروميت خود را از شركت در انتخابات در رديف ديوانگان و محجورين نوعى اهانت به خود تلقى مىكردند ، به اعلاميهء حقوق بشر نيز بنمايند كه آنها را در رديف بيكاران و بيماران و ناقص الاعضاءها و پيران قرار داده است ! !